عشق هر جا رو کند آنجا خوش استگر به دریا افکند دریا خوش است گر بسوزاند در آتش دلکش استای خوشا آن دل که در این آتش است تا بینی عشق را آیینه وارآتشی از جان خاموشت بر آر هر چه می خواهی به دنیا نگردشمنی از خود نداری سخت تر عشق پیروزت کند بر خویشتنعشق آتش می زند در ما و من عشق را دریاب و خود را واگذارتا بیابی جان نو خورشیدوار عشق هستی زا و روح افزا بودهر چه فرمان می دهد زیبا بود... فریدون مشیری _________________________________________________________________________________

زندگانی گر مرا عمری هراسان کرد و رفت مشکل ما را به مردن خوب آسان کرد و رفت جغد غم هم در دل ناشاد ما ساکن نشد آمد و این بوم را یكباره ويران کرد و رفت جانشین جم نشد اهریمن از جادوگری چند روزی تکیه بر تخت سلیمان کرد و رفت پیش مردم آشکارا چون مرا دیوانه ساخت روی خود را آن پری از دیده پنهان کرد و رفت وانکرد از کار دل چون عu200du200du200dقده،باد مشکبوی گردشی در چین آن زلف پریشان کرد و رفت پیش از اینها در مسلمانی خدایی داشتم بت پرستم آن نگار نامسلمان کرد و رفت با رمیدن های وحشی آمد آن رعنا غزال فرخی را با غزل سازی غزلخوان کرد و رفت فرخي يزدي _________________________________________________________________________________

جز هستي من تا تو مرا فاصله اي نيست خواهي اگر اين فاصله چيني گله اي نيست از صبح ازل با تو مرا حرف دلي هست تا شام ابد هست و بر او فيصله اي نيست چشمان غزالـت شده همبستر جانم بر نطفه اي اينسان چو غزل قابله اي نيست اي راحله ي منزل آخر ! برسانم آنجا كه به جز فقر و فنا مرحله اي نيست از حكم به چرخيدن اجرام سر ِ مِهر جُرم است دل وعشق و جز اين منزله اي نيست آئينه و تصوير ز وحدت بسرايند چون عاشق ومعشوق به هم واصله اي نيست از منظرِ شيرين و خوشِ مويت و رويت با تلخي ِ شام و سحرم غائله اي نيست بهرام باعزت _________________________________________________________________________________

وفا نکردی و کردم، خطا ندیدی و دیدم شکستی و نشکستم، بُریدی و نبریدم اگر ز خلق ملامت، و گر ز کرده ندامت کشیدم از تو کشیدم، شنیدم از تو شنیدمکی ام، شکوفه اشکی که در هوای تو هر شبز چشم ناله شکفتم، به روی شکوه دویدممرا نصیب غم آمد، به شادی همه عالم چرا که از همه عالم، محبت تو گزیدم چو شمع خنده نکردی، مگر به روز سیاهم چو بخت جلوه نکردی، مگر ز موی سپیدم بجز وفا و عنایت، نماند در همه عالم ندامتی که نبردم، ملامتی که ندیدم نبود از تو گریزی چنین که بار غم دلز دست شکوه گرفتم، بدوش ناله کشیدم جوانی ام به سمند شتاب می شد و از پی چو گرد در قدم او، دویدم و نرسیدمبه روی بخت ز دیده، ز چهر عمر به گردونگهی چو اشک نشستم، گهی چو رنگ پریدم وفا نکردی و کردم، بسر نبردی و بردمثبات عهد مرا دیدی ای فروغ امیدم؟ محمد رضا رحماني(اوستا) _________________________________________________________________________________

پاسخی نشنید هرگز گوش ما ، درها زدیم رازها در پرده ، ما بر پرده زیورها زدیم چشم هر شبنم پر آب و روی هر گل پر ز رنگ در هوای این گلستان بالها ، پرها زدیم آسمان باصفا هم رنگ داغ از دل نبرد خیمه عمری لاله سان در دشتها ، درها زدیم سوز خاک و آه آب از گرمی خورشید ماست آتشی از شور خود در خشکها ، ترها زدیم شاخه ی خشکیم ، تا زیبد سبکباری به ما رنگ نابودی به نقش برگها ، برها زدیم سهراب سپهري _________________________________________________________________________________